Van Houston we (don’t) have problem… over Nolan Ryans tot heerlijke burgers

Dag 7:7 april

Na een nacht waarin het serieus geonweerd heeft, zijn we weer vroeg uit de veren om op pad te gaan. 

Zodoende komen we zoals gepland om 10u aan bij het Houston NASA space center. Maar dan komt weer de parkeerhorror tevoorschijn, we vinden makkelijk plaats op de grote parkinglot maar moeten weer online betalen en daar loopt het fout. Je moet een gsmnr opgeven, daar wordt dan een code naartoe gestuurd en die je nodig om verder te gaan. Dat systeem neemt enkel Amerikaanse of Canadese nummers aan. Nu zou je toch denken dat er bij NASA wel wat knappe koppen werken, die bedenken dat er mss wel eens mensen van buiten die 2 landen willen parkeren. Ik ga dus op zoek naar een barmachtige Samaritaan die zijn nr wil uitlenen……pppppffff….. wat een gedoe. Gelukkig wil de eerste mevrouw die ik aanspreek me helpen. ‘I’m from Europe’ opent wel wat deuren in de USA.

Eens binnen blijkt er een blauwe en rode guided tour te zijn, waarmee je met een trolley met een gids de site verkent. We besluiten deze te doen, want in Kennedy space center (in Florida) was deze zeker de moeite. Blijkt dat je hiervoor via een app moet reserveren. Ok app dowloaden dan maar (gelukkig hebben we die tablet met hotspot). De app geeft doodleuk aan dat er geen plaats meer is beide treinen. Heh??? Het is nog maar 10:30? We gaan zoals aangeraden op de app naar customers service ( eerst in de rij staan). Ok we krijgen kaartjes voor de blauwe tour van 11:50 als ik ook plaatsen vraag voor de rode tour krijg ik het antwoord dat dat ik daarvoor om 11u moet terugkomen (het is potverdekke 10:55, maar blijkbaar is het 11:00 en geen minuut vroeger). Met de blauwe kaartjes op zak gaan we al op verkenning. Buiten zagen we een spaceshuttle waar je in kan dus die bezoeken we eerst. Indrukwekkend wel dat je in een echte spaceshuttle kan. Hierna gaan we terug naar customers service waar nu een rij van jewelste staat, ja laat maar zenne. Eerlijk gezegd vind ik het wel ontgoochelend dat het hier zo slecht georganiseerd is, je zou toch denken dat alles tot in de puntjes uitgedacht is bij NASA. Soit…. Let it go… Ty en ik doen nog een 3D-virtual experience vooraleer we de blauwe tour doen. De tour is heel interessant. Onze gids neemt ons in de trolley mee door de straten van wat wel een eigen dorp lijkt.

In Kennedy Space center in Florida worden de NASA raketten gelanceerd, vanaf het moment dat ze uit de atmosfeer zijn en in een baan vliegen worden ze gecontroleerd vanuit het  Houston mission control center. In Houston doen ze ook al het wetenschappelijke onderzoek, dit is onderzoek voor ze vertrekken bijv naar materialen voor de raketten, kledij, voeding enz. berekeningen van banen rond de aarde, zwaartekracht enz. , medisch onderzoek van astronauten . Maar ook wetenschappelijk onderzoek na de missie zoals: onderzoek naar dingen die ontdekt of meegebracht werden, medisch onderzoek en opvolging van de astronauten (want zo’n missie heeft blijkbaar wel een grote impact op je lichaam). Elke eenheid heeft zijn eigen gebouw en er zijn wel wat eenheden en dus gebouwen, dit maakt het dus al gauw een eigen stad.

Het Lyndon Johnson center hier in Houston is de trainingsfaculteit voor alle NASA astronauten. We mogen er een kijkje nemen. Er zijn hier momenteel echt mensen aan het werk. Wat ze net aan het doen zijn weten we niet, maar ze zitten allemaal aan een laptop of tablet, dus waarschijnlijk zijn ze allemaal berekeningen aan het doen. We mogen hier foto’s nemen (dus topsecret zal het wel niet zijn) maar niet met een flits omdat we de werknemers dan uit hun concentratie halen. Het valt ons wel op dat het hier minder strak en opgeruimd is dan we zouden verwachten. Alles ligt vol met materiaal dat wss getest of aangepast moet worden. En alle afdelingen staan vrij dicht op elkaar.

Terug in de trolley rijden we voorbij het  Mission control center wat dus eigenlijk gewoon een gebouw is, geen tower zoals op een luchthaven wat eigenlijk logisch is, want eens een space shuttle in de lucht is,  zie je die natuurlijk net zo min vanuit een tower. Dit gebouw is zo gebouwd dat het alles kan weerstaan, orkanen, tornado’s, overstromingen, zelfs aanslagen, want het kan natuurlijk niet zijn dat zo’n spaceshuttle geen contact meer heeft met de aarde omdat het controll center is weggevaagd. De controllers zijn (op de astronauten na misschien) de meest gerespecteerde werknemers van NASA zegt de gids. De opleiding duurt 4 tot 6 jaar (na wss serieuze persoonlijke studies) en er zijn momenteel maar 12 mensens op de hele wereld die de job mogen doen. Zo dat weten we dan ook weer. We stoppen nog aan een hangar waar we een Saturn V raket kunnen zien, waanzinnig hoe groot dit is. 

Als onze tour gedaan is, besluiten we dat we de spannendste dingen hier wel gezien hebben. 

Als we nu doorrijden kunnen we nog naar Alvin. De geboortestad van niemand minder dan Nolan Ryan, Sven’s alltime favorite baseballspeler. In Alvin is ook een historic museum waar zich  een constante tentoonstelling van Nolan Ryan bevindt. En route…..

Alvin is niet zo groot en het historic museum is dit ook niet. * Gezwind gaan we binnen * ….. zo zou het gegaan kunnen hebben…. Ware het niet dat het museum, potdicht, toe en ook nog gesloten is. Gesloten op goede vrijdag, zo’n goede vrijdag vinden we het dan pertang niet…. Dekke toch en we hadden nochtans opgezocht of het open was. Op de kaart zien we dat er ook een Nolan Ryan baseballveld is, dit kan de pijn ietwat verzachten. We rijden erheen en bekijken ook het  little league complex van Alvin.

Als we terug naar het hotel rijden, begint het serieus te regenen. Zane heeft toevallig een shoppingcenter gevonden, want wat doe je anders als het regent? Maar euh hoe toevallig is toevallig als het La galleria blijkt te zijn, het grootste shoppingcenter van Texas en het 7e grootste in de USA. Het verkeer is a bitch, en parkeren is dat weerom dubbel en dik. Je moet hier echt uitkijken waar je parkeert, gelukkig zoeken we nog wat op, want we wilden al in een garage rijden die euh…..120 dollar kost? 120 $ Serieus????

We rijden na veel gezoek en gevloek de blauwe parking op, die kost ons $15, nog genoeg maar soit.

Het shoppingcenter op zich is zeker de moeite, 375 winkels, 30 eetgelegenheden en zelfs een heuse ijsbaan is er. We kunnen onze tijd hier wel vullen. Na een uurtje of 2 en 3 aankopen ( dat valt mee he). Trotseren we de gietende regen en het drukke verkeer waarvoor Houston bekendstaat en rijden we naar het hotel, waar we in het restaurant zullen eten. 

Tam is de heel vriendelijke, ietwat babbelzieke mevrouw van het restaurant. Babbelziek is niet zo erg, maar ze praat heel plat, waardoor we haar moeilijk verstaan en zij verstaat ons ook niet zo goed. Ze babbelt ook tegen zichzelf, maar of ze zichzelf verstaat weet ik niet zeker…. Toch wel een beetje raar…. Maar ze gaat een ‘loaded’ burger maken voor Sven met alles erop en eraan. Haar collega’s smeken haar dagelijks om die voor hen te maken. Sven mag kiezen uit 7 soorten kazen en wil hij er advocado op?  Hmmmm dat belooft een lekkere burger te zijn. Ik kies een caesar salade, Zane een quesadilla en Ty frietjes. Dat wordt smullen.

Even wachten wel. Dat is niet erg. 15 min wachten, dat is al veel voor de USA maar het wordt natuurlijk vers gemaakt dus dat kan ff duren….. Al 30min zit Tam in de keuken (en staan er mensen tevergeefs te wachten aan de besteltoog)… ze maakt er wel haar werk van. Na 45 min nog steeds geen Tam en geen food….. Na een uur komt ze eindelijk tevoorschijn. Met een bodempje verpieperde caesaersalade, wel lekkere frietjes ( ook al lust Ty ze niet). En dan de burger…. Echt waar… dat lijkt zo’n plastieken supermarkt microgolfoven-ding…. Een potje guacomole ernaast en klaar.’ De quesadilla?’ … ‘Ja ja die komt eraan’…. (Vergeten dus)….. ‘Brabbel brabbel’ …. ‘????’ We verstaan er niets van….. ‘Brabbel brabbel’….. ‘Nee sorry’….. ik heb nog nooit iemand met zoveel overgave guacomole zien uitbeelden….. ah of Zane guacomole wil….. ‘Ja graag’ ….ze verdwijnt weer. Liep ze nu een beetje onvast op de benen??? Zane en ik liggen in een deuk….. tranen met tuiten… dit kan toch niet meer…. Het is zo miezerig dat het supergrappig is. Na 10min komt de quesadilla die ook op niks trekt (uit de microgolfoven) en  horen we Tam tegen de klanten (die al een half uur staan te wachten) zeggen dat het heel druk is en dat ze alleen iets makkelijks mogen kiezen, sla of quesadilla. Op ons en die mensen na is er niemand. Spijtig genoeg kiezen ze sla en wordt bijgevolg de guacomole niet meer uitgebeeld.

Na dit heerlijke diner pakken we boven onze valiezen in want morgen trekken we naar South Padre Island.

Sweet dreams…