11/4/2026: mini-batjes en maxi-steaks: een dag om van te smullen

Vandaag ging de wekker weer genadeloos vroeg, want: reisdag. Alleen jammer dat de nacht niet helemaal had meegewerkt. Wij zijn doorgaans vaste slapers, maar deze keer werden we getrakteerd op een concert van omgevingsgeluiden: wat buiten gebeurde, bleef niet buiten en de buren hadden duidelijk ook geen slaapplannen. Niet ideaal, maar goed… we laten ons niet kennen.

Op naar Cincinnati, met een tussenstop in Louisville. Voor de baseballfans onder ons klinkt dat meteen als muziek in de oren: de thuisbasis van de iconische Louisville Slugger. En ja hoor, daar staat ze: de fabriek waar al die legendarische bats worden gemaakt. Dat moesten we natuurlijk van dichtbij zien.

Rond de middag stappen we het museum en de fabriek binnen. Alles ademt baseball: van grootse carrières tot legendarische namen. Je kan er zelfs poseren met wassen beelden van toppers zoals Derek Jeter en Ken Griffey Jr. En alsof dat nog niet genoeg is, mag je gewoon de bats van echte grootheden vasthouden… inclusief die van Babe Ruth.

Voor wie zelf even de swing wil testen: er zijn batting cages waar je voor 2 dollar tien ballen mag wegknallen, met een bat naar keuze. Ook die van de profs kan je kiezen.

De fabriek zelf is verrassend compact, eerder een werkplaats dan een gigantische industrie, maar net dat maakt het zo interessant. We leren dat de bats voor professionele spelers volledig met de hand gemaakt worden. Lengte, gewicht, balans, houtsoort, kleur… alles wordt afgestemd op de speler. Kortom: elke speler heeft zijn eigen unieke bat. De exemplaren liggen er gewoon, en ja hoor, opnieuw: vastpakken mag.

Daarna zien we hoe de bats voor “de gewone sterveling” machinaal geproduceerd worden en passeren we langs de finishing waar ze hun laatste laagje verf of vernis krijgen. Als afsluiter krijgt iedereen een mini-batje mee. Dat is mooi meegenomen.

Kort samengevat: een fijne, boeiende tour. Niet te lang (een halfuurtje), maar we hebben alles gezien wat we wilden,   langer had niet gehoeven.

Louisville blijkt trouwens meer te zijn dan alleen baseball. Het is ook de stad waar Muhammad Ali opgroeide, toen nog als Cassius Clay. Er is een Muhammad Ali Center, waar we even binnenlopen, maar we besluiten het museum zelf over te slaan. Alle respect voor de man, maar boksen is niet zo ons ding.

De stad zelf verrast ons: een gezellige hoofdstraat, een walk of fame (jawel, opnieuw baseball) en een opvallend groot aantal bourbon-distilleerderijen. We zijn tenslotte in Kentucky. Overal kan je proeven… maar aangezien ik niet drink en Sven nog moet rijden,  zullen we dat voor een andere keer houden.

We wandelen nog even langs de Ohio-rivier waar de Belle of Louisville ligt, een charmante stoomboot uit 1914. Mooi stukje geschiedenis om mee te pikken.

Daarna zetten we koers naar Cincinnati, waar we vlak bij het stadion van de Reds logeren. En vlak bij is echt vlak bij: gordijnen open en… hallo stadion, aan de overkant van de rivier. Dat is nog eens a room with a view.

We hebben zin in een stevige steak. Die vinden we bij Longhorn Steakhouse. Heerlijk gegeten, maar veel te veel.

Na alweer een geslaagde dag kruipen we onder de wol. Hopelijk deze keer zonder nachtelijk achtergrondorkest.